De eerste twee jaar waren Luca en ik met z’n tweeën. We deden werkelijk alles samen: wandelen, boodschappen doen en zelfs naar de kermis gaan om te wennen aan geluiden en drukte. Omdat we toch maar met z’n tweeën waren, mocht ze gewoon bij mij op de bank liggen, dicht tegen me aan. Zelfs samen eten deden we. ’s Avonds nam ik een stuk fruit, en Luca at gezellig mee. Zo aten we ieder een appel of een sinaasappel. Tijdens onze wandelingen wist ze precies waar de bramenstruiken stonden, en ik moest altijd een paar bramen voor haar plukken. Het waren eenvoudige momenten, maar juist daarin groeide onze bijzondere band.

Zoals dat ze steevast bij het toilet zat te wachten wanneer er een WC-rolletje leeg was. Ze wist dat zij de beloning kreeg: het kartonnen rolletje, dat ze in tientallen stukjes verscheurde met haar tanden. Of hoe ze begon te kwispelen zodra ze ons, mijn moeder of andere bekenden zag – zó enthousiast dat haar hele kont erbij leek af te vallen.

In het bos maakte ze ons aan het lachen: geen gewone stok voor haar, maar boomstammen waar ze trots mee rondliep. Alsof ze ons uitdaagde: kom maar op, speel met mij! En de takken die ze onderweg in het park vond? Die sleepte ze mee naar huis, ongeacht hoe ver we nog moesten lopen. Eenmaal thuis liet ze ze vallen in de brandgang of bij de voordeur, alsof ze wilde zeggen: kijk eens wat ik heb meegenomen!

En dan die ochtenden… wakker worden en meteen een mega knuffelaanval krijgen die minstens een kwartier, vaak wel twintig minuten duurde. Daar kan geen wekker tegenop.

Mijn zwarte labrador met haar gouden hart. Zo lief, zo gemakkelijk in de omgang, nooit blaffen. Alleen haar duidelijke signalen: wanneer ze hoge nood had of vond dat het etenstijd was, sloeg ze met haar poot op de houten vloer. Haar eigen, onvergetelijke manier van zeggen: ik heb je nodig.

In het weekend is het ravotten met het baasje in de bossen. Vroeger gingen die twee dwars door het struikgewas – een avontuur dat ze geweldig vond. Tegenwoordig lukt dat met haar oude knoken niet meer. Maar de bossen blijven haar ultieme geluk. Waar ze in het dorp rustig slentert, zet ze in het bos de pas er zó stevig in dat wij moeite hebben om haar bij te houden. Helemaal in haar element. Zwemmen gaat niet meer, maar een heerlijke belly dip maakt haar dag compleet.

Luca staat zeer zeker ook bekend als ‘PRINSES’ Luca. Ze heeft haar vaste plekje op de bank met een dekentje (een mand heeft ze niet), zodat ze lekker tegen ons aan kan nestelen. Soms ligt ze languit te chillen, zodat wij er nauwelijks nog bij passen – want ja, ze is natuurlijk super verwent. Haar karakter, de liefde, de zachtheid; ze is uniek. Zelfs het halve dorp kent haar.

Altijd vrolijk naar iedereen, en tijdens wandelingen stapt ze kwispelend op vreemde mensen af om even een knuffel te halen. Thuis begroet ze iedereen die binnenkomt met een knuffeldier in haar bek. Niet om te spelen, maar om je welkom te heten en natuurlijk om een beetje aandacht te krijgen. Haar collectie knuffelbeesten is inmiddels uitgegroeid tot zo’n 36 stuks. Toch heeft ze een paar duidelijke favorieten: de Bij, de Olifant, de Rups, een knuffelbot uit New York dat ze van vrienden kreeg, en natuurlijk tennisballen.

Juist door mijn liefde voor Luca, en het gemis dat ik nu al voel bij de gedachte aan het moment dat ik haar ooit moet laten gaan, heb ik iets heel bijzonders gemaakt. Ter nagedachtenis aan haar ontwierp ik het Koesterpootje® – een klein keramisch pootje, gebaseerd op de poot van mijn meisje zelf.

Het idee ontstond omdat ik wist dat ik haar pootje wilde kunnen blijven vasthouden. Dat vertrouwde gevoel, dat warme contact. Want wanneer een hond zijn of haar poot geeft, is dat een blijk van onvoorwaardelijke trouw en liefde. Precies dát gevoel wilde ik tastbaar maken.

Keramiek neemt snel de lichaamstemperatuur aan, waardoor het fijn in de hand ligt. Ik kan het in mijn jaszak steken en haar letterlijk overal mee naartoe nemen, of het neerleggen op een speciale plek om haar te gedenken.

Het Koesterpootje® glazuur ik in de kleuren van de vacht, zodat het altijd uniek is, net als elk dier. Voor mij is het een mini-urntje, klein maar van onschatbare waarde. En hoewel ik het vanuit Luca heb ontworpen, is het er ook voor anderen: voor honden én katten, want ik weet hoeveel mensen dezelfde diepe band ervaren met hun dier.

Het Koesterpootje® is officieel voorzien van een modelregistratie en mag alleen door mij worden gemaakt. En dat voelt bijzonder: dat mijn Luca, mijn meisje, via dit kleine kunstwerk een erfenis nalaat. Zo blijft ze voortbestaan – niet alleen in mijn hart, maar ook in een tastbare herinnering die ik voor altijd kan koesteren.

✨ Wil jij, net als ik met Luca, een tastbare herinnering aan jouw trouwe maatje? Het Koesterpootje® kan in de kleuren van de vacht van jouw hond of kat geglazuurd worden, zodat je altijd een stukje van hem of haar dichtbij hebt. Neem gerust contact met me op om de mogelijkheden te bespreken.