Een persoonlijk afscheid verdient alle liefde en aandacht.
Geldt dat niet evenzeer voor de tastbare herinnering die daarna blijft?

Wanneer een dierbare overlijdt, wordt er vaak alles aan gedaan om het afscheid zo persoonlijk en liefdevol mogelijk te maken.
En terecht.

Er wordt met liefde een rouwkaart uitgekozen.
Niet zomaar een kaart, maar een kaart die precies past bij wie iemand was.
De woorden worden zorgvuldig gewikt en gewogen.
Want hoe vat je een heel mensenleven samen in een paar zinnen?

Er worden bloemen gekozen.
Misschien in de lievelingskleuren van de overledene.
Misschien bloemen die een bijzondere herinnering oproepen.

Dan komt het moment waarop het afscheid achter de rug is.

De bloemen verwelken.
De muziek verstomt.
De gasten gaan naar huis.
De rouwkaart krijgt een zorgvuldig gekozen plekje en de foto’s worden bewaard.

Het gewone leven gaat verder.
Al voelt dat leven voor de nabestaanden allesbehalve gewoon.
De lege stoel blijft leeg. Die vertrouwde stem klinkt niet meer.
En juist in de kleine, alledaagse momenten kan het gemis zo ontzettend groot zijn.

Na een crematie komt er opnieuw een belangrijke keuze: wat doen we met de as van degene die we zo ontzettend missen?
Veel nabestaanden kiezen een urn uit een bestaande collectie. Een mooie en begrijpelijke keuze.

Wat ik graag onder de aandacht breng, is dat er ook een andere mogelijkheid bestaat.
Een persoonlijke kunsturn die speciaal voor uw dierbare wordt ontworpen en gemaakt.

Een kunstwerk waarin het karakter, de herinneringen en de symboliek van die ene bijzondere persoon samenkomen.
Een vorm, kleur of detail dat onmiddellijk herkenning oproept.
Een kunstwerk waar u dagelijks naar kijkt, even uw hand op legt of soms tegen praat.

Niet alleen een bestemming voor de as, ook een tastbare verbinding met degene die u mist.

Een wandurn in opdracht van degene die van het leven afscheid nam. Deze opdracht is een geschenk aan zijn vrouw. Voor hem was het leven geen leven. Onder begeleiding is hij de euthanasietraject aangegaan. Samen hebben we gekozen voor deze vorm: abstract en toch organisch. De symboliek; de het leven ups en downs kenden, dat het telkens een worsteling was. Onherkbaar als urn, en prachtig als kunstwerk aan de muur. De afmetingen van de achtergrond zijn 30×30 cm met daarop het relief dat in hoogte en breedte glooit

Bij Dood Gewoon Kunst begint het maken van een persoonlijke kunsturn met luisteren.

Daarom kom ik graag bij u thuis. In uw vertrouwde omgeving, waar de herinneringen vaak zo vanzelfsprekend aanwezig zijn.
Ik luister naar uw verhalen.

Wie was uw dierbare?
Wat maakte hem of haar zo bijzonder?
Wat waren de kleine eigenaardigheden waar u nu misschien met een glimlach aan terugdenkt?
Was het iemand die hield van de natuur, de zee, muziek of juist van de eenvoud van het leven?
Welke kleuren roepen herinneringen op?
Welke symboliek heeft betekenis?
Welke vorm voelt voor u goed?

Soms zijn het juist de kleinste details die het grootste verhaal vertellen.
Vanuit die gesprekken ontstaat langzaam een idee. Een eerste schets. Een moodboard. Een vorm die steeds meer betekenis krijgt.
En vervolgens vertaal ik dat verhaal met mijn handen, mijn kennis van keramiek en mijn liefde voor het ambacht naar een persoonlijk kunstwerk.

Vanuit uw verhaal ontstaat een uniek, handgevormd keramisch kunstwerk. Met aandacht, vakmanschap en vooral liefde voor herinneringen.

Dit is waarom mensen kiezen voor een persoonlijke kunsturn: omdat zij hun dierbare willen blijven herkennen in een kunstwerk dat speciaal voor hem of haar is gemaakt.

Deze getordeerde urn heeft de prachtige kleuren van blauw, groen en dieprood. Herfsttinten die de nabestaande zelf uitgekozen hebben. Als symboliek een bloem voor de hobby van de overledene; tuinieren. Hoewel het de bedoeling was om het buiten te zetten, staat deze kunsturn nog steeds binnen. De nabestaande vertelde mij “het is zo mooi dat ik het niet buiten wil zitten, maar binnen waar ik het elke dag zie en kan voelen”.

Deze gezinsurnen hebben het thema “stranden van Aruba”. Het gezin heeft er gewoond en gingen vaak op vakantie. Op jonge leeftijd is de moeder overleden. Ruim 3 jaar hebben zij gezocht naar een keramist die hun wens, urnen met palmbomen en bamboe, kon maken. De grote versie is voor de echtgenoot, de 2 kleinere (500 ml) zijn voor de dochters .

Geen twee kunsturnen zijn hetzelfde.
Omdat geen twee levens hetzelfde zijn.
Omdat ieder mens uniek is.
En iedere herinnering mag dat ook zijn.
En omdat ik geloof dat die eigenheid ook na het overlijden zichtbaar en voelbaar mag blijven.

Dat geldt overigens niet alleen voor mensen, maar ook voor onze geliefde huisdieren. Want ook zij laten een onuitwisbare afdruk achter in ons hart.

Deze miniatuur van een Franse Bulldog is gemaakt aan de hand van foto’s. Een herdenkkunstwerk dat een cadeau was voor zijn vrouw. Wanneer het licht op de vacht van hun Franse Bulldog viel, kreeg het een bruine gloed. Met het glazuren heb ik dat effect erin gebracht. Van hen kreeg ik te horen dat ze nog altijd tegen “hun geliefde hond” praten. Het miniatuur is 24 cm hoog.

Het Koesterpootje® is een model geregistreerde mini-urn. Voor een Maltezer Leeuwtje heb ik dit Koesterpootje® gemaakt. Het gezin ging verhuizen, maar het geliefde hondje van hun dochter lag begraven in de tuin. Onverdraaglijk voor haar om haar “Luca” achter te laten. De overblijfselen zijn gecremeerd en het Koesterpootje® geeft nu troost. Elk Koesterpootje® wordt geglazuurd in de kleur van de vacht.

Het afscheid duurt één dag.
De liefde en herinneringen blijven een leven lang.

Misschien verdient juist die blijvende herinnering een kunstwerk dat net zo persoonlijk is als het afscheid zelf.

Wat is het verschil tussen een standaardurn en een persoonlijke kunsturn?
Een standaardurn kiest u uit een bestaande collectie. Een persoonlijke kunsturn wordt speciaal ontworpen vanuit uw herinneringen, wensen en de persoonlijkheid van uw dierbare.

Kan een kunsturn ook een modern kunstwerk zijn?
Zeker. Een persoonlijke kunsturn kan een vrijstaand object of wandkunstwerk zijn, passend bij uw interieur. Het is zelfs niet herkenbaar als urn.

Moet ik direct na de crematie een urn kiezen?
Nee. U mag de tijd nemen om een passende bestemming voor de as te vinden. Ook wanneer u al een urn heeft, kunt u later kiezen voor een persoonlijk kunstwerk.

10 jaar na het overlijden van haar moeder wilde ze graag iets symbolisch. Zowel van haar vader en haar moeder had zo nog een klein beetje as. Maar nu was de tijd rijp om een persoonlijk herdenkkunstwerk te hebben dat past bij het interieur. Niet te opzichtig, maar wel zichtbaar de liefde. De beeldjes (inclusief sokkel) zijn ca. 15 cm hoog. Voor de dag dat het 10 jaar geleden was dat haar moeder stierf, heb ik dit herdenkkunstwerk kunnen overhandigen. Precies op tijd. Want daags erna had zij een ingetogen dag met familie en vrienden om te herdenken.

Overweegt u een persoonlijke kunsturn of een andere vorm van herdenkingskunst?
Ik nodig u van harte uit om vrijblijvend contact met mij op te nemen.
Niet om direct iets te moeten beslissen, maar om samen te ontdekken wat mogelijk is.
Ik luister graag naar uw verhaal.

Want uw dierbare was uniek.
En die herinnering verdient een plek die daarbij past.

Met liefde voor herinneringen,
Esther Hoskens
Beeldend kunstenaar van persoonlijke kunsturnen en herdenkingskunst

Persoonlijk – Uniek – Naar eigen wens.

Dood Gewoon Kunst

“Voor altijd verbonden in een kunstwerk dat raakt.
Liefde stopt niet als een leven eindigt”

Een wand-kunsturn samen gemaakt met degene die vandaag, 7 oktober 2026, bewust afscheid neemt van het leven.

Soms krijgt een opdracht een lading die je als maker voor altijd bijblijft. Dit is zo’n verhaal. Een verhaal over liefde. Over loslaten. Over bewust afscheid nemen. En over iets tastbaars achterlaten voor degene die je het meest dierbaar is.

Op 14 augustus had ik een afspraak voor het maken van een persoonlijke kunsturn. Ik kwam bij deze mensen terecht op warme aanbeveling van een van mijn relaties.
“Maak maar iets extra’s moois… hij is mijn maatje.”
Daarbij vertelde ze me dat het om een pijnlijke situatie ging en sprak ze de hoop uit dat ik iets voor hem zou kunnen betekenen.

Zoals altijd ging ik onbevangen naar het gesprek bij hen thuis. Juist daarom ga ik graag naar mensen toe. In hun eigen vertrouwde omgeving ontstaan de verhalen. Ik zie de kleuren, de vormen, het interieur. Maar belangrijker nog: ik ontmoet de mensen achter de opdracht.
Ik had op dat moment geen idee wat met die ‘pijnlijke situatie’ werd bedoeld.

Ik werd warm en hartelijk ontvangen. We dronken koffie en begonnen te praten over hun wensen.
Pas tijdens dat gesprek werd duidelijk wat deze opdracht zo bijzonder maakte.
De kunsturn die ik zou gaan maken, was voor hemzelf.

Voor hem was het leven geen leven meer. Iedere dag opnieuw was een gevecht om te moeten leven. Heel bewust, en met de liefdevolle steun van zijn vrouw, was hij een euthanasietraject aangegaan. De datum van zijn afscheid stond al vast; 7 oktober 2026.

De tijd die hem nog restte, besteedde hij aan afscheid nemen.
Nog één keer op bezoek.
Een laatste gesprek.
Een laatste etentje.
Een laatste kop koffie.

Zijn dagen waren gevuld. Mooi en waardevol, maar ook doodvermoeiend.

En alsof dat nog niet genoeg vroeg, had hij nog een wens.
Na zijn overlijden wilde hij zijn organen doneren.
Er volgden afspraken met verschillende specialisten om te onderzoeken welke organen geschikt zouden zijn voor transplantatie. Terwijl hij zelf bezig was met afscheid nemen van het leven, dacht hij tegelijkertijd aan onbekende mensen die dankzij hem misschien verder zouden kunnen leven.

Het bezorgde mij kippenvel.
Waar haalt iemand de kracht vandaan om ook dát nog tot in de puntjes te regelen?
Ik voelde vooral diepe bewondering en respect.

Terwijl we aan tafel zaten, keek ik om me heen. Naar hun huis, hun kleuren, hun stijl en de sfeer waarin zij samen leven.
Wat zou hier passen?
Al snel ontstond het idee voor een abstracte wand-kunsturn. Geen traditionele urn, maar een kunstobject waarvan je niet direct ziet dat het een urn is. Een object dat straks als vanzelfsprekend onderdeel zou worden van haar interieur.

Want deze urn was niet alleen zijn laatste rustplaats.
Hij wilde hem cadeau doen aan zijn vrouw.
Een laatste geschenk van hem aan haar.

Ik maakte aan tafel een snelle schets. De vorm sprak hen beiden direct aan.
Met alle verhalen, indrukken en gevoelens reed ik daarna naar huis. Onderweg bleef ons gesprek door mijn hoofd gaan. Ik dacht aan de twee lieve mensen die ik zojuist had ontmoet. Aan een man voor wie iedere dag leven een gevecht was geworden. Aan zijn vrouw, die naast hem stond. Aan hun gezamenlijke leven, met alle pieken en dalen.

Thuis begon ik opnieuw te schetsen.

Langzaam ontstond een vorm die voor mij precies verbeeldde wat ik tijdens ons gesprek had gevoeld.
Organisch.
Zacht.
Met beweging.
Met hoogte- en dieptepunten.

Een vorm die iets vertelde zonder woorden nodig te hebben.
Toevallig – of misschien juist niet – kozen zij uiteindelijk precies het ontwerp dat ook voor mij het meest bij hen paste.

Ik maakte proefplaatjes met verschillende glazuren en een miniatuur, zodat zij vooraf een indruk konden krijgen van de vorm en samen de kleuren konden kiezen.
Opnieuw zaten we op één lijn.

Daarna begon het echte maakproces.
Vanaf het eerste moment heb ik hen daarin meegenomen. Ik vertelde wat ik had gedaan, in welke fase het object zich bevond, welke stappen nog moesten volgen en wanneer het de oven in zou gaan.
Het voelde niet alsof ik alleen vóór hen aan het werk was. We maakten deze wand-kunsturn samen.
Hun verhaal, hun liefde en hun keuzes vormden het uitgangspunt. Mijn handen mochten daar vorm aan geven.
Toen de kunsturn uiteindelijk uit de oven kwam, verraste zelfs mij het resultaat.
De kleuren waren prachtig.
De combinatie klopte.
De vorm, het glazuur, de beweging – alles kwam samen.

Dit was hún kunstwerk.

Op maandag 5 oktober 2026 bracht ik de wand-kunsturn bij hen thuis.

Ik opende alleen de verpakking.
Het uitpakken liet ik aan hem over.
Heel bewust.
Hij nam de wand-kunsturn voorzichtig uit de verpakking en gaf hem aan zijn vrouw.
Een bijzonder moment.
Heel voorzichtig raakte hij het keramiek aan. Zijn vingers gleden over de vormen. Over de zachte lijnen. Over het reliëf.

Abstract en toch organisch.

Ik hield de kunsturn tegen de muur waar hij straks zijn plek zou krijgen.
“Ja… prachtig. Het past perfect.”
Meer woorden waren eigenlijk niet nodig.

Iedere opdracht die ik mag maken, begint met emoties, herinneringen en verhalen. Mijn handen proberen die te vertalen naar een persoonlijke kunsturn of een andere vorm van herdenkkunst. Een tastbare herinnering met bezieling.
Maar dit maakproces was anders.

Misschien omdat ik weet hoe zwaar het kan zijn wanneer het leven iedere dag opnieuw een gevecht is.
Misschien omdat ik kan begrijpen dat er een moment kan komen waarop iemand intens verlangt naar rust.

Maar vooral omdat ik nog nooit eerder een kunsturn heb gemaakt voor iemand die wist wanneer hij afscheid zou nemen, en die zijn eigen urn vervolgens zelf als laatste geschenk aan zijn levensgezel gaf.

Dat raakt mij diep.

Gisteren ontving ik nog een bericht van hem.
Met trots vertelde hij dat er goed nieuws was. Er waren ontvangers gevonden voor meerdere organen. Zijn hart en longen zouden naar twee jonge mensen gaan. Juist dat maakte hem extra trots en gaf zijn keuze om donor te zijn voor hem nog meer betekenis.

Zijn bericht eindigde met de woorden:
“Ik zeg definitief vaarwel met tranen in mijn ogen.”

Phoe…
Er ging een rilling over mijn lijf en een traan rolde over mijn wangen.

Vandaag om 15.00 uur brand ik een kaars.

Voor hem.
Dat hij de rust mag vinden waarnaar hij zo heeft verlangd.
Voor haar.
Voor de immense liefde waarmee zij hem heeft gesteund en voor het verdriet en gemis dat straks een plek moet zien te vinden.

En voor alle mensen die dankzij zijn laatste, ongelooflijk genereuze gebaar misschien een nieuw hoofdstuk in hun leven mogen beginnen.
Na de donorprocedure komt hij terug naar huis. Dan kan voor zijn vrouw, familie en dierbaren het definitieve afscheid beginnen.
En ergens in hun huis hangt straks die wandkunsturn.

Niet als symbool van de dood.
Maar als symbool van hún leven samen.
Van liefde.
Van pieken en dalen.
Van vasthouden en loslaten.
Van herinneringen die blijven.
Van een man die tot het allerlaatste moment iets wilde geven.

Ik ben intens dankbaar dat ik van hen beiden het vertrouwen heb gekregen om zo dichtbij te mogen komen.
Dankbaar dat zij hun verhaal met mij hebben gedeeld.
Dankbaar dat mijn handen iets mochten maken waarin hun liefde tastbaar is geworden.

Een wand-kunsturn die straks het verlies en het gemis mag dragen, maar bovenal de liefde zichtbaar houdt.

Vaarwel, bijzonder mooi mens.
Dank je wel voor het vertrouwen.
Dank je wel voor de ontmoeting.
En dank je wel dat ik een klein stukje met jullie mee mocht lopen.

Esther Hoskens
Beeldend kunstenaar met liefde voor herinneringen
Samen maken we kunst van herinnering.

Met toestemming van hun beiden mag ik dit persoonlijke verhaal delen. Uit respect voor hun privacy noem ik geen namen. Ik deel het niet om een keuze uit te leggen of te beoordelen, maar om de liefde, het vertrouwen en de bijzondere betekenis achter deze opdracht zichtbaar te maken.