Het ontstaan van Dood Gewoon Kunst

Dood Gewoon Kunst is ontstaan vanuit een heel persoonlijk verlies.
Toen mijn vader in 2001 overleed, maakte ik samen met mijn moeder een urn voor hem. Met onze eigen handen, in stilte en in gesprek, gaven we vorm aan wie hij voor ons was. We verwerkten een reliëf van zijn grootste hobby (biljarten) en voegden een zonnebloem toe; zijn lievelingsbloem.

Dat proces raakte me diep. Het bracht troost, herinnering, betekenis.
Het hielp om ons stil te staan, te voelen en samen iets blijvends maken.

Juist door het 'samen' doen, voelde het alsof we hem eer aan deden. En tegelijk; alsof we onszelf hielpen om verder te kunnen. Daar heb ik ervaren hoe belangrijk een persoonlijk urn kan zijn. En hoe het samen vormgeven aan een herinnering helpt in de rouwverwerking.

Vanuit die ervaring is Dood Gewoon Kunst geboren, met als uitgangspunt;
Elk leven verdient een eigen vorm.
En herinneren mag doodgewoon zijn, maar nooit onpersoonlijk!