Blog
ervaringen, kennisdeling en verhalen
-
“Loslaten begint met nóg meer vasthouden.”
27 maart 2026 /Soms verandert het leven heel stilletjes van perspectief.
Waar je eerst de jaren telt, merk je ineens dat het maanden worden… weken misschien.
Ik weet het. Ik voel het. En ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat mijn Luca, mijn meisje, in haar laatste fase zit.En toch… als je naar haar kijkt, zie je nog steeds die twinkeling. Die oogjes die beginnen te sprankelen zodra er iets te snaaien valt. Of wanneer we thuiskomen. Of – misschien wel het mooiste – wanneer we in het bos zijn.
Veertien jaar en vier maanden.
En nog altijd zoveel leven in zich.
Trots op haar, trots op ons
Ik ben trots op haar. Maar ook op alles wat ze heeft doorstaan. Op haar elfde verhuisde ze naar een compleet nieuw dorp. Op de dag dat we ons nieuwe huis betrokken, verloor ze haar beste vriendinnetje – mijn moeder. Nog geen twee jaar later moest ze opnieuw afscheid nemen, dit keer van mijn schoonmoeder. Zoveel verlies. Zoveel verandering.
Mijn andere honden kenden vooral stabiliteit.
Luca niet.Misschien is dat wel waarom wij elkaar zo feilloos begrijpen.
Want ook zij kwam in mijn leven op een moment dat alles op zijn kop stond. Toen mijn huwelijk eindigde en ik mijn huis moest verlaten, kwam zij. En vanaf dat moment waren wij samen.Hand en poot op één buik.
Wie is Luca?
Luca heeft het typische zachte karakter van een labrador.
Lief, vriendelijk en altijd gericht op mensen.
Luca heeft nooit gepuberd.
Haar zachte karakter is altijd gebleven.De buurt noemt haar “de hond van iedereen”.
En dat klopt. Wie haar ziet, moet lachen.Met haar grijze snoet, haar stijve maar komische loopje door de artrose, en die altijd aanwezige zachtheid…; ze verovert harten zonder moeite.
En zoals dat gaat met echte karakters, kreeg ze in de loop der jaren de mooiste bijnamen:
Hugzilla – omdat knuffelen haar levensmissie is
Knuffellientje – spreekt voor zich
Spatlab – want modder is onweerstaanbaar en niet te vergeten haar typerende streken
Snackzilla – een labrador blijft een labrador; vooral snoep
Wan-ding – op z’n Brabants, omdat ze ons feilloos manipuleert
Fartzilla – tja… ouderdom heeft ook z’n charmeEn eerlijk? Ik zou geen van die momenten willen missen.
Het leven zit vol kleine momenten die groot worden
Als ik naar haar kijk, zie ik ons leven samen.
De bossen. Altijd de bossen.
Waar zij geen tak koos, maar gerust een halve boom meesleepte – met blauwe plekken op mijn benen als gevolg.
De bal die later dé oplossing werd. Eindeloos gooien. Zwemmen. Rennen. Vangen.
Tot ze de bal niet meer losliet. Dan wist ik: het is genoeg geweest we moeten naar huis.
Thuis nog even stuiteren van adrenaline…
En daarna diep in slaap op háár plek op de bank.En haar knuffels. Ik tel er inmiddels zo’n 35. Maar haar hart ligt bij twee: de bij (zonder voelsprieten) en de olifant (met één oor).
En ja… een labrador blijft een labrador: eten is altijd een goed idee.
Ze maakt niets kapot. Maar liefde laat sporen na.
Het leven wordt kleiner, de liefde groter
Luca is inmiddels doof. Haar wereld wordt kleiner. Ze slaapt veel, maar schrikt als ze wakker wordt en ons niet ziet. Daarom laat ik deuren open en blijf ik tijdens het wandelen zoveel mogelijk in haar zicht.We communiceren steeds meer met gebaren.
Moet ze naar buiten? Dan slaat ze met haar poot op de grond. En als we niet snel genoeg reageren… nog een keer. En nog een keer.
Duidelijker kan niet.Dankzij de maandelijkse anaboleninjecties blijft haar spierkracht nog redelijk. Maar het moment dat die niet meer werken, komt wel dichterbij.
En dat merken we nu af en toe al. Tijdens ons slenterrondje zakt ze soms plots in, alsof ze even geen kracht meer heeft, en valt ze gewoon neer. Opstaan vanaf de houten vloer lukt niet altijd meer en ook de sprong naar haar plekje op de bank gaat af en toe mis – haar inschatting laat haar soms in de steek. Zelfs het kauwen op haar snackjes wordt moeilijker, waardoor we inmiddels zijn overgestapt op zachte snacks. Volgens de dierenarts hebben ook haar kaakgewrichten artrose.
Leven in het nu
’s Avonds “moeten” we om 20.30 uur op de bank zitten. Bij haar!
Na een rondje en haar avondsnack ligt ze tevreden op haar plek.Steeds vaker pak ik haar pootje vast.
Gewoon… omdat het nog kan.Tegen me aankruipen lukt niet meer. Op haar rug liggen ook niet. Maar een krab over haar kop, haar oren, haar kin…; Die diepe zucht van verlichting zegt alles.
Het zijn de kleine dingen die groot worden.En ergens tussen die momenten door besef ik: ik wil dat ze nooit alleen is.
Niet nu.
En ook straks niet.Mijn meisje, onze herinneringen
Mijn partner en ik halen steeds vaker herinneringen op met een grote glimlach. Om haar eigenwijze karakter, hoe ze ons moeiteloos manipuleerde, hoe lief ze altijd is geweest.
En dan zijn er die momenten die zó typisch Luca zijn.
Wanneer we langs een maisveld liepen, koos ze steevast zelf een maiskolf uit. Ik moest die dan van de plant aftrekken en op het naastgelegen weiland gingen we samen in het gras zitten. Daar begon ze – heel secuur – eerst de blaadjes te verwijderen, om vervolgens rij voor rij de maiskolf af te kluiven.Het is zelfs een keer gebeurd dat een fietser voorbij kwam, omdraaide en vroeg:
“Zag ik dat goed? Zit daar een mevrouw met een hond in de wei?”Ja hoor… Luca genoot.
En ik misschien nog wel meer.Ze heeft een prachtig leven gehad. En nog steeds.
Ze is onze prinses. En dat mag ze blijven.
-
Luca, mijn meisje
20 augustus 2025 /
Luca – mijn meisje, mijn trots
Een ode aan mijn zwarte labrador met een gouden hartAl ruim dertien jaar vult mijn lieve labrador Luca mijn dagen met liefde, vrolijkheid en ondeugende streken. Ze is mijn meisje, mijn maatje en mijn trots – en dit verhaal is mijn ode aan haar.
Er zijn van die vriendschappen die je niet in woorden kunt vangen. Toch wil ik het vandaag proberen, want mijn lieve labrador Luca verdient het om in het zonnetje gezet te worden.
Luca is méér dan een hond. Ze is mijn beste maatje, mijn schaduw die altijd in de buurt is en mijn hart dat vrolijk opspringt zodra ik haar ogen zie glinsteren. Voor mij is ze simpelweg “mijn meisje” – een naam die haar liefdevolle en zachte kant helemaal vangt.
Maar zoals iedere labrador heeft ook Luca haar ondeugende momenten. En dát heeft haar een hele verzameling bijnamen opgeleverd. Wanneer ze enthousiast door plassen banjert alsof water het mooiste speelgoed op aarde is, noem ik haar lachend mijn Spatlab. Als ze met haar hele gewicht tegen me aan kruipt om een knuffel af te dwingen, verandert ze in Hugzilla – lief, maar niet te stoppen. En wanneer ze zich nestelt in mijn armen, zacht zucht en helemaal tevreden is, heet ze Knuffellientje.
En nu… inmiddels heeft mijn meisje de respectabele leeftijd van 13 jaar en 9 maanden bereikt (07-09-2025). Ik wil er nog niet aan denken dat het moment ooit komt dat ik haar moet laten gaan. Daarom pluk ik elke dag die ik met haar heb. Samen met mijn partner halen we vaak herinneringen op aan vroeger, toen ze nog jong was.
Onze eerste jaren samen
De eerste twee jaar waren Luca en ik met z’n tweeën. We deden werkelijk alles samen: wandelen, boodschappen doen en zelfs naar de kermis gaan om te wennen aan geluiden en drukte. Omdat we toch maar met z’n tweeën waren, mocht ze gewoon bij mij op de bank liggen, dicht tegen me aan. Zelfs samen eten deden we. ’s Avonds nam ik een stuk fruit, en Luca at gezellig mee. Zo aten we ieder een appel of een sinaasappel. Tijdens onze wandelingen wist ze precies waar de bramenstruiken stonden, en ik moest altijd een paar bramen voor haar plukken. Het waren eenvoudige momenten, maar juist daarin groeide onze bijzondere band.
Zoals dat ze steevast bij het toilet zat te wachten wanneer er een WC-rolletje leeg was. Ze wist dat zij de beloning kreeg: het kartonnen rolletje, dat ze in tientallen stukjes verscheurde met haar tanden. Of hoe ze begon te kwispelen zodra ze ons, mijn moeder of andere bekenden zag – zó enthousiast dat haar hele kont erbij leek af te vallen.
In het bos maakte ze ons aan het lachen: geen gewone stok voor haar, maar boomstammen waar ze trots mee rondliep. Alsof ze ons uitdaagde: kom maar op, speel met mij! En de takken die ze onderweg in het park vond? Die sleepte ze mee naar huis, ongeacht hoe ver we nog moesten lopen. Eenmaal thuis liet ze ze vallen in de brandgang of bij de voordeur, alsof ze wilde zeggen: kijk eens wat ik heb meegenomen!
En dan die ochtenden… wakker worden en meteen een mega knuffelaanval krijgen die minstens een kwartier, vaak wel twintig minuten duurde. Daar kan geen wekker tegenop.
Mijn zwarte labrador met haar gouden hart. Zo lief, zo gemakkelijk in de omgang, nooit blaffen. Alleen haar duidelijke signalen: wanneer ze hoge nood had of vond dat het etenstijd was, sloeg ze met haar poot op de houten vloer. Haar eigen, onvergetelijke manier van zeggen: ik heb je nodig.
In het weekend is het ravotten met het baasje in de bossen. Vroeger gingen die twee dwars door het struikgewas – een avontuur dat ze geweldig vond. Tegenwoordig lukt dat met haar oude knoken niet meer. Maar de bossen blijven haar ultieme geluk. Waar ze in het dorp rustig slentert, zet ze in het bos de pas er zó stevig in dat wij moeite hebben om haar bij te houden. Helemaal in haar element. Zwemmen gaat niet meer, maar een heerlijke belly dip maakt haar dag compleet.
Luca staat zeer zeker ook bekend als ‘PRINSES’ Luca. Ze heeft haar vaste plekje op de bank met een dekentje (een mand heeft ze niet), zodat ze lekker tegen ons aan kan nestelen. Soms ligt ze languit te chillen, zodat wij er nauwelijks nog bij passen – want ja, ze is natuurlijk super verwent. Haar karakter, de liefde, de zachtheid; ze is uniek. Zelfs het halve dorp kent haar.
Altijd vrolijk naar iedereen, en tijdens wandelingen stapt ze kwispelend op vreemde mensen af om even een knuffel te halen. Thuis begroet ze iedereen die binnenkomt met een knuffeldier in haar bek. Niet om te spelen, maar om je welkom te heten en natuurlijk om een beetje aandacht te krijgen. Haar collectie knuffelbeesten is inmiddels uitgegroeid tot zo’n 36 stuks. Toch heeft ze een paar duidelijke favorieten: de Bij, de Olifant, de Rups, een knuffelbot uit New York dat ze van vrienden kreeg, en natuurlijk tennisballen.
Een tastbare herinnering
Juist door mijn liefde voor Luca, en het gemis dat ik nu al voel bij de gedachte aan het moment dat ik haar ooit moet laten gaan, heb ik iets heel bijzonders gemaakt. Ter nagedachtenis aan haar ontwierp ik het Koesterpootje® – een klein keramisch pootje, gebaseerd op de poot van mijn meisje zelf.
Het idee ontstond omdat ik wist dat ik haar pootje wilde kunnen blijven vasthouden. Dat vertrouwde gevoel, dat warme contact. Want wanneer een hond zijn of haar poot geeft, is dat een blijk van onvoorwaardelijke trouw en liefde. Precies dát gevoel wilde ik tastbaar maken.
Keramiek neemt snel de lichaamstemperatuur aan, waardoor het fijn in de hand ligt. Ik kan het in mijn jaszak steken en haar letterlijk overal mee naartoe nemen, of het neerleggen op een speciale plek om haar te gedenken.
Het Koesterpootje® glazuur ik in de kleuren van de vacht, zodat het altijd uniek is, net als elk dier. Voor mij is het een mini-urntje, klein maar van onschatbare waarde. En hoewel ik het vanuit Luca heb ontworpen, is het er ook voor anderen: voor honden én katten, want ik weet hoeveel mensen dezelfde diepe band ervaren met hun dier.
Het Koesterpootje® is officieel voorzien van een modelregistratie en mag alleen door mij worden gemaakt. En dat voelt bijzonder: dat mijn Luca, mijn meisje, via dit kleine kunstwerk een erfenis nalaat. Zo blijft ze voortbestaan – niet alleen in mijn hart, maar ook in een tastbare herinnering die ik voor altijd kan koesteren.
✨ Wil jij, net als ik met Luca, een tastbare herinnering aan jouw trouwe maatje? Het Koesterpootje® kan in de kleuren van de vacht van jouw hond of kat geglazuurd worden, zodat je altijd een stukje van hem of haar dichtbij hebt. Neem gerust contact met me op om de mogelijkheden te bespreken.
