“Loslaten begint met nóg meer vasthouden.”

Soms verandert het leven heel stilletjes van perspectief.
Waar je eerst de jaren telt, merk je ineens dat het maanden worden… weken misschien.
Ik weet het. Ik voel het. En ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat mijn Luca, mijn meisje, in haar laatste fase zit.

En toch… als je naar haar kijkt, zie je nog steeds die twinkeling. Die oogjes die beginnen te sprankelen zodra er iets te snaaien valt. Of wanneer we thuiskomen. Of – misschien wel het mooiste – wanneer we in het bos zijn.

Veertien jaar en vier maanden.
En nog altijd zoveel leven in zich.

Ik ben trots op haar. Maar ook op alles wat ze heeft doorstaan. Op haar elfde verhuisde ze naar een compleet nieuw dorp. Op de dag dat we ons nieuwe huis betrokken, verloor ze haar beste vriendinnetje – mijn moeder. Nog geen twee jaar later moest ze opnieuw afscheid nemen, dit keer van mijn schoonmoeder. Zoveel verlies. Zoveel verandering.

Mijn andere honden kenden vooral stabiliteit.
Luca niet.

Misschien is dat wel waarom wij elkaar zo feilloos begrijpen.
Want ook zij kwam in mijn leven op een moment dat alles op zijn kop stond. Toen mijn huwelijk eindigde en ik mijn huis moest verlaten, kwam zij. En vanaf dat moment waren wij samen.

Hand en poot op één buik.

Luca heeft het typische zachte karakter van een labrador.
Lief, vriendelijk en altijd gericht op mensen.
Luca heeft nooit gepuberd.
Haar zachte karakter is altijd gebleven.

De buurt noemt haar “de hond van iedereen”.
En dat klopt. Wie haar ziet, moet lachen.

Met haar grijze snoet, haar stijve maar komische loopje door de artrose, en die altijd aanwezige zachtheid…; ze verovert harten zonder moeite.

En zoals dat gaat met echte karakters, kreeg ze in de loop der jaren de mooiste bijnamen:

Hugzilla – omdat knuffelen haar levensmissie is
Knuffellientje – spreekt voor zich
Spatlab – want modder is onweerstaanbaar en niet te vergeten haar typerende streken
Snackzilla – een labrador blijft een labrador; vooral snoep
Wan-ding – op z’n Brabants, omdat ze ons feilloos manipuleert
Fartzilla – tja… ouderdom heeft ook z’n charme

En eerlijk? Ik zou geen van die momenten willen missen.

Als ik naar haar kijk, zie ik ons leven samen.

De bossen. Altijd de bossen.
Waar zij geen tak koos, maar gerust een halve boom meesleepte – met blauwe plekken op mijn benen als gevolg.
De bal die later dé oplossing werd. Eindeloos gooien. Zwemmen. Rennen. Vangen.
Tot ze de bal niet meer losliet. Dan wist ik: het is genoeg geweest we moeten naar huis.
Thuis nog even stuiteren van adrenaline…
En daarna diep in slaap op háár plek op de bank.

En haar knuffels. Ik tel er inmiddels zo’n 35. Maar haar hart ligt bij twee: de bij (zonder voelsprieten) en de olifant (met één oor).

En ja… een labrador blijft een labrador: eten is altijd een goed idee.

Ze maakt niets kapot. Maar liefde laat sporen na.

Luca is inmiddels doof. Haar wereld wordt kleiner. Ze slaapt veel, maar schrikt als ze wakker wordt en ons niet ziet. Daarom laat ik deuren open en blijf ik tijdens het wandelen zoveel mogelijk in haar zicht.We communiceren steeds meer met gebaren.

Moet ze naar buiten? Dan slaat ze met haar poot op de grond. En als we niet snel genoeg reageren… nog een keer. En nog een keer.
Duidelijker kan niet.

Dankzij de maandelijkse anaboleninjecties blijft haar spierkracht nog redelijk. Maar het moment dat die niet meer werken, komt wel dichterbij.
En dat merken we nu af en toe al. Tijdens ons slenterrondje zakt ze soms plots in, alsof ze even geen kracht meer heeft, en valt ze gewoon neer. Opstaan vanaf de houten vloer lukt niet altijd meer en ook de sprong naar haar plekje op de bank gaat af en toe mis – haar inschatting laat haar soms in de steek. Zelfs het kauwen op haar snackjes wordt moeilijker, waardoor we inmiddels zijn overgestapt op zachte snacks. Volgens de dierenarts hebben ook haar kaakgewrichten artrose.

’s Avonds “moeten” we om 20.30 uur op de bank zitten. Bij haar!
Na een rondje en haar avondsnack ligt ze tevreden op haar plek.

Steeds vaker pak ik haar pootje vast.
Gewoon… omdat het nog kan.

Tegen me aankruipen lukt niet meer. Op haar rug liggen ook niet. Maar een krab over haar kop, haar oren, haar kin…; Die diepe zucht van verlichting zegt alles.
Het zijn de kleine dingen die groot worden.

En ergens tussen die momenten door besef ik: ik wil dat ze nooit alleen is.
Niet nu.
En ook straks niet.

Mijn partner en ik halen steeds vaker herinneringen op met een grote glimlach. Om haar eigenwijze karakter, hoe ze ons moeiteloos manipuleerde, hoe lief ze altijd is geweest.

En dan zijn er die momenten die zó typisch Luca zijn.
Wanneer we langs een maisveld liepen, koos ze steevast zelf een maiskolf uit. Ik moest die dan van de plant aftrekken en op het naastgelegen weiland gingen we samen in het gras zitten. Daar begon ze – heel secuur – eerst de blaadjes te verwijderen, om vervolgens rij voor rij de maiskolf af te kluiven.

Het is zelfs een keer gebeurd dat een fietser voorbij kwam, omdraaide en vroeg:
“Zag ik dat goed? Zit daar een mevrouw met een hond in de wei?”

Ja hoor… Luca genoot.
En ik misschien nog wel meer.

Ze heeft een prachtig leven gehad. En nog steeds.
Ze is onze prinses. En dat mag ze blijven.