Afscheid van mijn hond Luca; Liefde, loslaten en herinneren

Hoe snel kan het gaan…

Al ruim een jaar hielden we rekening met het moment waarop we afscheid van elkaar zouden moeten nemen. Elke dag zagen we je een beetje meer inleveren. Je achterpoten werden zwakker, wandelen werd steeds moeilijker en de anaboleninjecties die je hielpen om wat spierkracht te behouden, deden steeds minder.
En toch…
Je was er nog.
‘Mijn meisje’ was er nog.
Dus gingen we gewoon door. Met de dag. Met de liefde. Met de kleine momenten.
Nog één vakantie…
Maandagavond 24 augustus 2026 zaten Paul en ik op de bank. Verplicht quality time met onze ‘prinses Luca’.
We waren nog aan het bedenken hoe we het zouden doen als we over tweeënhalve week voor het negende jaar naar Frankenau zouden gaan. Naar ons favoriete Hexenhuisje, waar onze vrienden ons weer zouden treffen.
We wisten dat het een rustige vakantie zou worden. Wandelen kon eigenlijk niet meer. Je pootjes konden het niet meer aan.
Maar misschien konden we gewoon samen zijn.
Misschien was dat genoeg.
Vrijdag 21 augustus had je nog je anaboleninjectie gekregen. Normaal gesproken gaf die je aan het einde van de week weer wat extra kracht.
Maar vrijdagavond, 28 augustus, kwam ineens het besef.

Je kunt niet meer.
Een vriendin die ik vertelde hoe snel je achteruitging, bracht die avond een orthopedisch hondenkussen. Ons ‘knuffellientje’ ging zienderogen achteruit.
En toen gaf ze mij een knuffel.
En ik brak.
Ja.
Het is zover.
Ik moet je laten gaan.
Niet omdat ik niet meer van je hou.
Maar juist omdat ik zoveel van je hou.

Die nacht heb ik bij haar gewaakt.
Half op de bank, met de hocker erbij, zodat ik bij haar kon liggen.
Het bleef rustig.
Toch maar even naar bed.
Twee uurtjes.
Ik moest bij haar zijn.
Om 8.55 uur gaat er iets in mij om.
Een knop.
Nu moet ik voor haar zorgen.
Geen pijn. Geen lijden. Geen onnodig rekken.
Maar waardig. Met respect. En vooral: dankbaar.
Dankbaar voor wat ‘mijn meisje’ mij heeft gegeven.
14 jaar, 8 maanden en 26 dagen.

Om 9.05 uur bel ik de dierenarts. Helaas is zij er die dag niet, maar de assistente geeft het door. Maandag gaan we overleggen.
Ik weet één ding zeker:
Ik wil dat Luca thuis inslaapt.
Om 9.16 uur bel ik Kuaga Dierencrematorium. Met respect en hoorbaar medeleven bespreken we haar crematie.
Aanstaande woensdag om 10.30 uur nemen we afscheid.

En dan…

Dan wil je nog foto’s.
Nog beelden van haar zoals ze nú is.
Ik bel @Tinus Kouwenberg, dé pixelgraaf. Hij is druk aan het werk, maar laat alles vallen. Om 12.15 uur staat hij bij ons.
Buiten. Op het veldje achter ons huis.
Met haar pijnlijke pootjes in het koele gras worden de foto’s gemaakt.
Een buurtgenoot en hondenvrienden Debby zijn toevallig ook buiten.
Ze zien wat er aan de hand is.
Ze voelen het feilloos aan.
Geen grote woorden.
Gewoon even aanwezig zijn.
Dat is soms alles.

Ook Peter Adams, een collega beeldend kunstenaar, vroeg ik of hij een modelschets van onze ‘Hugzilla’ wilde maken. Zodat ik haar straks perfect kan boetseren. Peter stelde voor om samen te tekenen. Ik vertelde hem dat mijn tekenkunst naar levend model nog onvoldoende is. ‘Het moet natuurlijk perfect zijn’, zegt hij met een lach. Het is alsof iedereen weet dat ik niet voor ‘goed’ ga, maar perfectie. Peter wist niet dat het einde al zo dichtbij was. Maandag was hij verhinderd en dus ging het samen tekenen niet door.

Ik wil je straks kunnen boetseren.
Niet ongeveer.
Niet ‘goed genoeg’. Maar perfect.
Maar jij.
Zoals jij bent.
Want ik wil je niet alleen in mijn hart bewaren.
Ik wil je ook vasthouden in klei.

Elke dag zag ik je verder achteruitgaan.
Zaterdagavond kwamen onze achterburen nog afscheid van je nemen.
Een laatste knuffel.
Samen herinneringen ophalen.
Toen ik vertelde dat ik op een stretcher bij je waakte, kregen we een logeermatras te leen.
Die nacht was je onrustig.
Een paar keer tilde ik je voorzichtig van de bank, zodat je pootjes zo min mogelijk hoefden te lijden.
We gingen nog even naar het hoekje van het veldje om te plassen.
Verder hoefde en ging niet meer.
Die paar meter waren al zoveel.
Na het plassen moest je eerst bijkomen op de orthopedische mat.
Pas daarna had je weer genoeg kracht om de sprong naar de bank te maken.
Dus bleef ik bij je.
Geen moment wilde ik van je zijde wijken.
Mijn neus tegen jouw neus.
Mijn hand op jouw poot.
Pootcontact.
Dat maakte voor jou verschil.
En voor mij ook.

Maandagochtend belde ik meteen DAP Zandvliet en sprak met Eva af wanneer ze kon komen.
Dinsdagmiddag, 1 september, rond 12.30 uur zou ze komen.
Je thuis laten inslapen.
Op je eigen plek.
In alle rust.
Met liefde om je heen.
Het gaf berusting.
Maar tegelijkertijd wist ik:
over ongeveer zeventien uur is het definitief.
Maandagmiddag kwam je hondenvriendin Luna samen met haar baasje afscheid nemen.
Je sliep op de bank.
Maar toen Luna je een knuffel gaf, werd je wakker.
Veel verder dan de mat kwam je niet meer.
Toen ze naar huis gingen, kwam Luna nog een laatste keer naar je toe.
Met je laatste krachten ging je half op je rug liggen.
En ontving je haar knuffels.
Het was ontroerend.

Ondertussen ging het gewone leven gewoon door.
Ik had beloofd de secretaris van Boomerang BC Eindhoven-Best te vervangen en een lid. Maandag, einde van de dag, was de presentatie klaar.
Normaal gesproken zou ik rond 20.00 uur naar bed gaan.
Maar niet nu.
Ik bleef bij jou op de stretcher.
Rond 00.15 uur ging Paul slapen.
Ik probeerde ook even te rusten.
Een soort slaapwaken.
Niet veel later gaf jij aan dat je toch nog even naar buiten wilde.
En natuurlijk gingen we.
Want als jij nog één keer naar buiten wilde, dan gingen we.

Paul had vrij van zijn werk tot en met woensdag.
Met een enigszins gerust gevoel ging ik dinsdag naar de bijeenkomst.
Pitchen kon ik niet.
Voor deze keer liet ik het gaan.
Ik deed mijn taak als secretaris en daarna ging ik meteen naar huis.
Want iedere minuut.
Iedere seconde.
Die we nog samen hadden, wilde ik niet missen.
Paul zat naast je op de bank en speelde op zijn akoestische gitaar.
Je bent stokdoof.
Maar toch leek je de klanken te voelen.
Je lag heerlijk rustig bij hem.
Een beeld dat ik nooit meer vergeet.

Rond 11.00 uur arriveerde Ralph Buisman van www.RHBfoto.nl.
Nog één fotoshoot.
Dit keer binnen.
Op jouw vertrouwde plekje.
Met je liefste knuffels.
De olifant.
En de bij.
Je keek Ralph met argusogen aan.
‘Wat doet die meneer hier?’
Maar aan je ogen en je gedrag zag ik dat het goed was.
Je deed je uiterste best.
Zelfs nu.
Het putte je uit, maar je werkte mee.
Voor ons.
Om deze laatste herinneringen vast te leggen.
Ralph keek naar je en zei:
‘Wat een scheetje.’
En ja.
Dat was je.
Zo’n mensenhond.
Zoveel liefde.
Eerst de mens begroeten.
Dan pas de hond.
Zelfs wildvreemde mensen keek je vol liefde aan.
Kwispelend.
Hopend op een knuffel.
Een hartenveroveraar.
Een oude ziel.
Mijn Luca.

Paul en ik konden niet van je zijde wijken.
Ik maakte zelf nog foto’s.
Vooral van je pootje.
Want jouw nalatenschap mocht ik nu voor jou en voor ons maken.
Het Koesterpootje.
Een tastbare herinnering aan jou.
Een stukje van jou dat straks letterlijk door mijn handen gaat.
Want als beeldend kunstenaar weet ik hoe kostbaar materiaal is.
Klei.
Een afdruk.
Een vorm.
Een textuur.
Maar ineens begreep ik dat herinneringen óók materiaal zijn.
Ze hebben vorm.
Ze hebben gewicht.
Ze kunnen je vasthouden wanneer je iemand niet meer kunt vasthouden.

Op dinsdag 1 september om 12.09 uur belde DAP Zandvliet.
Eva vertrok rond 12.30 uur vanuit Dessel (BE).
Het aftellen was begonnen.
Voor ons.
Maar vooral voor jou.
Je vermoeidheid was overweldigend.
Het deed mij pijn om je zo te zien.
Ik knuffelde je.
Troostte je.
En vertelde je dat het niet lang meer zou duren.
‘Dadelijk heb je rust’.
Toen ging de bel.
Eva was er.
En alsof je het wist…
Kwispelde je uitbundig met je laatste krachten.
Je keek haar aan.
Alsof je zei:
‘Het is goed. Ik ben er klaar voor.’
En dat was je.
In een zucht
Je kreeg een roesje.
Samen legden we je liefdevol op jouw plekje op de bank, op je eigen dekentje.
Ik ging naast je zitten.
Aaiend.
Kriebelen op de plekken waar je het zo fijn vond.
Pijn.
Liefde.
Vreugde.
Verdriet.
Opluchting.
Alles gierde door mijn lijf.
En toen…
In een zucht…
Gaf jouw hartje het op.

R.I.P. dinsdagmiddag 1 september 2026 om 13:06 uur

De ochtend kwam.
We moesten je laten gaan.
Met liefde en waardigheid lieten we je liggen op het bankkussen, onder je dekentje.
Ik liep naar de tuin en plukte een witte gladiool.
Ik legde hem bij je neer.
Uit respect.
Uit liefde.
We tilden je voorzichtig op.
De auto stond klaar.
We legden je achter op de bank, zodat ik bij je kon zitten.
De rit naar Kuaga Dierencrematorium in Lommel duurde ongeveer een half uur.
Maar voor mij voelde de tijd anders.
De hele weg hield ik je vast.
Ik knuffelde je.
Onze cd stond aan.
Andrea Bocelli: “Time to Say Goodbye”.
Op repeat.
En zo reden we naar Lommel.

Vreemd was het om je daar te zien liggen.
In precies dezelfde houding alsof je sliep.
En toch gaf dat ons wonderbaarlijk genoeg ook rust.
Je lichaam voelde niet akelig of koud.
De angst dat je snel je lichaamstemperatuur zou verliezen, bleef ons bespaard.
Je was er nog.
Op een andere manier.
Ook die nacht bleef ik bij je.
Maar nu zette ik de stretcher pal naast de bank.
Ik hield je pootje vast.
En ik wilde dat je wist en voelde:
ik verlaat je niet.

Bij Kuaga Dierencrematorium werden we met respect ontvangen.
Je werd op een draagbaar gelegd.
En toen zakte ik in elkaar.
De pijn.
Het verdriet.
Het gemis.
Een schreeuw van verdriet kwam rechtstreeks uit mijn hart.
‘Mijn meisje’.
Ik moest je loslaten.
Paul hield me vast.
Samen gingen we naar binnen.
Met de lift naar de ruimte waar we nog één keer afscheid van je mochten nemen.
Geen haast.
Geen tijdsdruk.
Alle tijd.
En natuurlijk maakte ik opnieuw foto’s.
Want ik wilde geen enkel moment missen.
Ik knuffelde je.
Zoveel mogelijk.
Je neus was nat van mijn kusjes en mijn tranen.
De witte gladiool lag prachtig bij je.
Je was zo mooi opgebaard.
Onder een dekentje.
Met rozen.
Ik gaf je de laatste kusjes.
En bedankte je.
Voor je liefde.
Voor je trouw.
Voor iedere dag dat je bij me was.
En toen kwam het ineens binnen.
Heel diep.
Heel helder.

Jij.
Luca.
‘Mijn meisje’.

Jij hebt mij laten zien wat het betekent om iemand onvoorwaardelijk lief te hebben.
En om die liefde uiteindelijk ook los te laten.
Zelfs een pootje blijft
Ik wilde alles van je bewaren.
Elk pootje.
Je snuit.
Alles wat tastbaar nog iets van jou vertelt.
Daarom wilde ik gipsafdrukken laten maken.
Want hoe vreemd het misschien klinkt:
als beeldend kunstenaar heb ik behoefte aan vormen.
Aan materiaal.
Aan iets dat ik kan aanraken.
Een herinnering die niet alleen in mijn hoofd zit.
Maar ook in mijn handen.
Dat is misschien wel waarom herinneringskunst voor mij zoveel meer betekent dan alleen een mooi object.
Het is een manier om liefde vast te houden.

We moesten ongeveer drie tot drieënhalf uur wachten voordat we je mee naar huis mochten nemen.
Van eten was tot dan toe niets gekomen.
In Lommel centrum gingen we daarom ergens zitten.
Samen even eten.
Begonnen met een Irish Coffee.
Even proberen mijn lijf tot rust te brengen.
Tijdens het eten haalden we herinneringen op.
Met een lach.
Met een traan.
We bekeken foto’s van de afgelopen jaren.
En ineens zaten we daar weer.
Op vakantie.
In het bos.
Op de bank.
Op het veldje.
Met onze ‘prinses’.
Zoveel momenten.
Zoveel leven.
Zoveel liefde.

Rond 16.00 uur ging de telefoon.
We mochten haar ophalen.
De medewerkster vertelde dat zij zelf onlangs haar hond had moeten laten gaan.
Een vriendin had haar een kaartje gestuurd met daarop een zin die mij raakte:
‘Alleen sterke mensen nemen een huisdier.’
Niet omdat het gemakkelijk is.
Maar omdat je weet dat je ooit het moeilijkste moet doen.
Je geeft een dier een thuis.
Je geeft het liefde.
Je laat het opgroeien.
Je deelt je leven.
En uiteindelijk moet je de kracht vinden om afscheid te nemen.
Misschien is dat inderdaad een vorm van kracht.
Of misschien is het gewoon liefde.
De liefde om iemand niet langer te laten lijden, ook al breekt het jouw eigen hart.

Ik nam je mee op mijn schoot.
De weg naar huis was stil.
Overweldigend stil.
Thuis nestelde ik me op de bank.
Jij op mijn schoot, in mijn handen.
En de knuffelbij bij me, in mijn armen.
Zachtjes wiegde ik heen en weer.
De tranen kwamen.
En ik liet ze komen.
Het mag.
Het moet misschien zelfs.
Want verdriet is de keerzijde van liefde.
Als je zoveel van iemand hebt gehouden, doet afscheid pijn.
Ik was totaal uitgeput.
Sinds vrijdag had ik nauwelijks geslapen.
Maar de gedachte dat jij nu bij mijn Moeke bent en bij de moeder van Paul, geeft me troost.
Ik stel me voor dat ze je met open armen hebben ontvangen.
En dat jij daar weer bent wie je altijd was.
Sterk.
Nieuwsgierig.
Kwispelend.
Klaar voor een knuffel.
Mijn Luca
Onze buurt rouwt met ons mee.
Dat doet iets met me.

Want Luca was niet zomaar onze hond.
Ze was een ‘mensenhond’.
Een hond met een oude ziel.
Een hartenveroveraar.
Eerst de mens.
Dan de hond.
Wildvreemde mensen keek ze vol liefde aan.
Alsof ze maar één ding wilde zeggen:
‘Kom maar. Geef me een knuffel.’
En misschien is dat wel precies wat jij mij hebt geleerd.
Dat liefde niet ingewikkeld hoeft te zijn.
Dat liefde soms gewoon een neus tegen je hand is.
Een poot op je been.
Een kwispelende staart.
Een blik.
Een zucht.
Een ademhaling waar je midden in de nacht bewust naar luistert omdat je weet dat je die straks zo ontzettend zult missen.

Als beeldend kunstenaar ben ik dagelijks bezig met herinneringen.
Met de vraag hoe je iets wat ongrijpbaar is toch tastbaar kunt maken.
Een gevoel.
Een leven.
Een verbinding.
Een afscheid.
Misschien heb ik daarom altijd zo sterk gevoeld waarom herinneringskunst belangrijk is.
Maar nu begrijp ik het nog dieper.
Een herinnering is geen vervanging voor iemand.
Dat kan niet.
Een urn is niet degene die je mist.
Een pootafdruk is niet de hond die je ooit tegen je aan voelde liggen.
Een kunstwerk neemt het verdriet niet weg.
Maar het kan wel een anker zijn.
Een tastbare plek waar liefde mag landen.
En daarom maak ik voor jou, ‘mijn meisje’, jouw Koesterpootje.
Niet zomaar een mini-urn.
Maar jouw pootje.
Jouw vorm.
Jouw herinnering.
Een stukje van jou dat ik letterlijk met mijn handen mag bewaren.

Want jij hebt mij iets geleerd wat ik nooit meer zal vergeten.
Dat afscheid nemen niet betekent dat de liefde ophoudt.
Dat loslaten niet hetzelfde is als vergeten.
En dat iemand die je leven zo diep heeft geraakt, voor altijd onderdeel van je blijft.

‘Mijn meisje’.
Mijn Luca.
Mijn ‘goeike’.

Dankjewel.
Voor 14 jaar, 8 maanden en 26 dagen.
Voor je trouw.
Voor je knuffels.
Voor je blik.
Voor je kwispels.
Voor je onvoorwaardelijke liefde.
Voor alles wat jij mij en Paul ons leven hebt gegeven.

En voor het allerbelangrijkste wat je mij hebt laten zien:
wat PURE LIEFDE is.

Voor altijd in mijn hart.
🖤🐾
Liefde stopt niet als het leven eindigt.